នៅពេលដែលវាមកដល់ជីវិត និងសេចក្តីស្លាប់ មនុស្សតែងតែប្រើដើម្បីបែងចែកវាជាពីរផ្ទុយគ្នាខ្លាំង៖ ជីវិតគឺជាពន្លឺពេលព្រឹកដ៏ស្រស់ស្រាយ និងកក់ក្តៅ ផ្ការីកនៅលើមែកឈើ និងក្តីសង្ឃឹមដែលសង្កត់លើបាតដៃ។ ខណៈពេលដែលសេចក្ដីស្លាប់គឺជាយប់ដ៏ត្រជាក់ និងស្ងាត់ ស្លឹកក្រៀមស្រពោនធ្លាក់ពីមែក ហើយជាទីបញ្ចប់ដែលយើងជៀសមិនផុត ការភ័យខ្លាចដោយសភាវគតិនេះធ្វើឱ្យយើងច្រើនតែឈ្លក់វង្វេងនឹងការពន្យារអាយុជីវិត ប៉ុន្តែមិនអើពើនឹងការស្វែងយល់ពីជម្រៅនៃជីវិត ហើយយើងតែងតែមិនចង់ប្រឈមមុខនឹងការពិតដែលថាការស្លាប់គឺជាផ្នែកមួយដែលមិនអាចខ្វះបាននៃជីវិត។ ពួកគេមិនដែលបែកគ្នាទេ ប៉ុន្តែជាដៃគូដែលរួមរស់ និងពឹងផ្អែកលើគ្នាទៅវិញទៅមកក្នុងវដ្តនៃធម្មជាតិ។
ជីវិតដ៏វិសេសមិនឋិតឋេរនៅក្នុងភាពអស់កល្បជានិច្ចនោះទេ ប៉ុន្តែនៅក្នុងភាពស្ថិតស្ថេរ និងភាពរឹងមាំរបស់វា។ជីវិតគឺជាដំណើរមួយ-ផ្លូវមួយ។ ផ្តើមចេញពីការយំពីកំណើត យើងប៉ះនឹងភាពកក់ក្តៅ និងភាពត្រជាក់នៃពិភពលោកដោយការចង់ដឹងចង់ឃើញ និងភាពរីករាយ មានអារម្មណ៍កក់ក្តៅនៃក្តីស្រលាញ់ក្នុងគ្រួសារ ភាពស្មោះត្រង់នៃមិត្តភាព និងភាពស្រស់ស្អាតនៃក្តីស្រលាញ់ បទពិសោធន៍សើច និងទឹកភ្នែក ភាពរលូន និងការខកចិត្ត រីកចម្រើនក្នុងគ្រប់បទពិសោធន៍ និងពង្រឹងខ្លួនយើងក្នុងគ្រប់ការយល់ឃើញ។ ស្មៅព្រៃនឹងព្យាយាមទម្លុះដី ផ្កាតូចមួយនឹងរីកយ៉ាងក្លាហានឆ្ពោះទៅរកព្រះអាទិត្យ ហើយសត្វស្លាបហើរនឹងបន្តពង្រីកស្លាប ហើយហោះឡើង។ ជីវិតទាំងអស់ក្នុងពិភពលោកព្យាយាមអស់ពីសមត្ថភាពដើម្បីបញ្ចេញពន្លឺរបស់ពួកគេក្នុងពេលវេលាកំណត់ ដែលជាអត្ថន័យដើមបំផុតនៃជីវិត - មិនមែនគ្រាន់តែមាននោះទេ ប៉ុន្តែដើម្បីឱ្យមានភាពកក់ក្តៅ មានអារម្មណ៍យកចិត្តទុកដាក់ និងបន្សល់ទុកនូវសញ្ញាសម្គាល់របស់យើងផ្ទាល់។ យើងមិនចាំបាច់តស៊ូជាមួយពេលណាដែលជីវិតនឹងបញ្ចប់នោះទេ គ្រាន់តែស្រលាញ់រាល់ពេលបច្ចុប្បន្ន ស្រលាញ់ដោយស្មោះ រស់នៅយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ ហើយបំពេញជីវិតដែលមានកម្រិតដោយភាពកក់ក្តៅ និងតម្លៃ។
ការស្លាប់មិនគួរឱ្យភ័យខ្លាចទេ។ វាមិនមែនជាការបំផ្លិចបំផ្លាញជីវិតទេ ប៉ុន្តែជាវដ្ដ និងទិសដៅនៃធម្មជាតិ។កើត ចាស់ ឈឺ ស្លាប់ គឺជាច្បាប់ដ៏យុត្តិធម៌បំផុតក្នុងលោក គ្មាននរណាម្នាក់អាចលើកលែងបានឡើយ ដោយមិនគិតពីទ្រព្យសម្បត្តិ ឬឋានៈអ្វីឡើយ។ យើងតែងតែគិតថា សេចក្តីស្លាប់គឺជាការបាត់បង់ ការបែកគ្នា និងការបញ្ចប់នៃអ្វីៗទាំងអស់ ប៉ុន្តែតាមទស្សនៈមួយទៀត ការស្លាប់គ្រាន់តែជាការផ្លាស់ប្តូរទម្រង់ជីវិតប៉ុណ្ណោះ៖ ស្លឹកឈើជ្រុះ ប្រែទៅជាភក់និទាឃរដូវ ដើម្បីចិញ្ចឹមដើមឈើថ្មី ទឹកហូរចូលទន្លេ និងសមុទ្រ ឱ្យវិលមកភាពធំធេងវិញ ហើយជីវិតដែលបាត់បង់ពិតជាមិនសាបសូន្យឡើយ។ អ្នកដែលយើងស្រលាញ់ ភាពកក់ក្តៅដែលយើងបានចាកចេញ និងសេចក្តីសប្បុរសដែលយើងបានឆ្លងកាត់នឹងស្ថិតស្ថេរនៅក្នុងពិភពលោក ក្លាយជាពន្លឺនៅក្នុងការចងចាំរបស់មនុស្សជំនាន់ក្រោយ ហើយបញ្ចូលទៅក្នុងវដ្តនៃធម្មជាតិ។ សេចក្តីស្លាប់បង្រៀនយើងឱ្យចេះស្រឡាញ់ ធ្វើឱ្យយើងយល់ពីភាពផុយស្រួយ និងភាពមានតម្លៃនៃជីវិត ធ្វើឱ្យយើងបោះបង់ការគិតមមៃ និងជម្លោះ ចេះគោរពជីវិត ប្រព្រឹត្តចំពោះអ្នកដទៃ និងខ្លួនយើងដោយសប្បុរស។ វាមិនមែនជាទីបញ្ចប់ដ៏ខ្មៅងងឹតនោះទេ ប៉ុន្តែជាការដាស់តឿនថា យើងគួរតែរស់នៅតាមដែលយើងចង់បានក្នុងពេលដែលយើងមានជីវិត។
វដ្តនៃជីវិត និងសេចក្តីស្លាប់ គឺជាច្បាប់ដ៏អស់កល្បនៃសកលលោក ហើយក៏ជាសេចក្តីពិតដ៏ទន់ភ្លន់បំផុតនៃជីវិតផងដែរ។ យើងមិនចាំបាច់ខ្លាចការមកដល់នៃសេចក្តីស្លាប់ ហើយក៏មិនខ្ជះខ្ជាយពេលវេលានៃជីវិតដែរ។ ជីវិតផ្តល់ឱ្យយើងនូវសិទ្ធិក្នុងការមានអារម្មណ៍ថាពិភពលោកហើយសេចក្តីស្លាប់ផ្តល់ឱ្យយើងនូវភាពស្ងប់ស្ងាត់ដើម្បីដោះស្រាយអតីតកាល។ ពួកគេបំពេញគ្នាទៅវិញទៅមក ធ្វើឱ្យជីវិតនីមួយៗមានអត្ថន័យ និងរាល់ការលាគ្នាដ៏សំខាន់។ សូមឲ្យយើងរាល់គ្នាប្រព្រឹត្តិនូវជីវិតដោយសេចក្តីត្រេកអរ ឱបក្រសោបជីវិតដោយសេចក្តីរីករាយ ហើយប្រឈមមុខនឹងការបែកគ្នា ហើយបញ្ចប់ដោយចិត្តស្ងប់ និងសន្តិភាព យល់ថា យើងគួររស់នៅដោយត្រេកត្រអាលបំផុតនៅពេលនៅមានជីវិត ហើយទទួលយកការរៀបចំធម្មជាតិដោយសន្តិវិធីពេលលាចាកលោកទៅ ហើយរស់នៅដោយភាពស្មោះត្រង់ និងកក់ក្តៅបំផុតក្នុងវដ្តជីវិត និងសេចក្តីស្លាប់។
